Ik ben Jente, ben 20 jaar en ik woon al bijna 3 jaar onder het Varrari's Huis.


Ik woon bij het Varrari's Huis vanwege dat mijn familie het niet meer aan konden met mijn Borderline, PTSS en Automutilatie. Ik ging niet meer naar school, had geen sociale contacten meer en had continu hevige emoties die van hak op de tak sprongen. Ik was uitgeput, mentaal en fysiek en zag ook het nut van leven niet meer in.


Ik weet nog dat ze tegen mij zeiden in het intake gesprek dat ik binnen een paar maanden van de automutilatie zo goed als af zou zijn. In mijn hoofd lachte ik hun uit, ik deed het al 3 jaar en niks had geholpen met het stoppen er van tot toen toe. Maar na een paar maanden merkte ik dat het steeds beter met mij ging, ik deed het niet meer. Ik begon weer te lachen, ik kreeg weer motivatie om dingen te ondernemen. Ik begon weer met school, denkende dat ik het op zijn minst kon proberen. Ik zit nu in mijn examenjaar en ga volgend jaar door naar het HBO.


Na een jaar op de beschermd wonen locatie ging ik door naar de begeleid wonen locatie, en niet lang daarna ging ik zelfs ambulant. Ik had nooit gedacht dat mij dat zou lukken.


Het Varrari’s huis liet mij voelen alsof ik deel was van een grote familie, waarin iedereen een rugzakje had maar wel er voor elkaar waren. We gaan zelfs elk jaar op vakantie naar Zeeland en een uitstapje om de tijd zit er ook in.


Het was niet altijd alleen maar roze geur en maneschijn. Soms kwamen mij de urenlange levenslessen van Varadi ook de strot uit en er was zeker af en toe een discussie tussen begeleiding en mij. Maar ondanks dat ben ik erg blij daar mee. Ze hielden mij een spiegel voor en lieten zien wie ik echt was, dat heeft mij erg geholpen in mijn proces.


Varrari's Huis dank je wel

            Jente